Kijken en zien: een schoon liedje mag men drie keer zingen

Uit het weekblad De Serrist van donderdag 29 juli 2021

Onze verslaggever, Jean-Pierre Dubois, heeft nog meer te vertellen, over zijn fotoreportage in Brugge. Zondag 11 juli zag hij ook veel bezoekers rondlopen met een stadsplannetje: ze namen deel aan een wedstrijd rond de triënnale in de stad. Dat levert weer een ongewone en boeiende fotoreeks op, na de twee vorige afleveringen. Is dat niet veel nieuws over Brugge? Welnee… Of om het met een spreekwoord te zeggen: ‘een schoon liedje mag men drie keer zingen’ oftewel… ‘Wat mooi en goed is, mag men dikwijls herhalen’.

Een uniek beeld, toch? Wie zoekt tegenwoordig nog iets op een gedrukte kaart? Velen vertrouwen blindelings op een gps, of rijden en lopen er zich zelfs mee vast, zoals ik ooit zag gebeuren bij toeristen in Brugge. Maar deze wandelaars zullen hun weg wel gevonden hebben. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

Het is een feit. Brugge heeft voor elk wat wils: wandelaars, fietsers, toeristen op het water of in een bus voor een rondleiding… Wie zoekt, die vindt. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

Brugge ziet er deze zomer heel fraai uit. Nog mooier dan anders. Of beeld ik me dat in, omdat het zolang geleden was dat ik de stad bezocht? Best mogelijk in deze wonderlijke omstandigheden. Al denk ik dat ook de Bruggelingen hard hun best doen om weer even gastvrij te zijn als voor de coronacrisis. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

Iedereen is op wandel, iedereen is onderweg. En deze fietsster lacht opgewekt naar de fotograaf. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

Er zitten ook veel dagjesmensen in de rondleidingsbusjes van City Tour. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

De binnenstad van Brugge staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Veel mensen die ik er fotografeerde, waren er op pad voor de Triënnale Brugge. Dat is een uniek kunstentraject waar dertien nationale en internationale kunstenaars en architecten hun installaties aan het grote publiek voorstellen. Thema van deze triënnale: TraumA. De bezoekers gaan op zoek naar het verborgene en ze balanceren tussen droom en realiteit, privé en publiek. ‘Samen gaan we op zoek naar de minder zichtbare kant van het picture perfect Brugge’, zeggen de inrichters van de triënnale op hun webstek. Het kunstentraject staat opgesteld tot en met zondag 24 oktober. Meer weten? Binnenkort ga ik weer op reportage. Meer informatie: http://www.triennalebrugge.be. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

Het eerste kunstwerk in de triënnale, dat ik zondag 11 juli kon fotograferen. Vooral omdat het de aandacht trok door de nieuwsgierigen die ervoor stonden te kijken. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

Dit kunstwerk is de monumentale en monochrome sculptuur Danse Macabre van Hans Op de Beeck. Het roept zowel een nostalgisch als een melancholisch gevoel op. Mensen staan lang stil voor deze grijze carrousel. Alles komt als versteend over. Er is het contrast tussen de draaimolen en de mensen errond: de belangstellenden leven en bewegen, staan stil, kijken en bewonderen, of vragen zich af wat ze zien. In de draaimolen lijkt de tijd bevroren. De motor is stilgevallen en alle vrolijkheid is verdwenen. Alles is roerloos. ‘Het heeft iets spokerig en begeeft zich tussen droom en nachtmerrie’, staat op de webstek van de inrichters. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

‘Gaan de paarden op en neer in jouw verbeelding? Hoor je orgelmuziek? Ruik je de geur van suikerspinnen? Of zie je enkel een verstild beeld dat verwijst naar de menselijke behoefte om geëntertaind te worden?’ Kinderen kijken geboeid toe. ‘Wat is dit, mama?’ Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.

Je geraakt er niet op uitgekeken. Nog wat uitleg van de inrichters van de triënnale: ‘Als multidisciplinair kunstenaar bewandelt Hans Op de Beeck een opmerkelijk artistiek parcours. De lijst met media is lang, gaande van sculptuur en installatie, over fotografie en aquarel tot video en opera. Tijdens het creatieproces vertrekt de kunstenaar vaak vanuit vertrouwde situaties en geeft die een eigen, bevreemdende twist. Op deze manier creëert Op de Beeck een fictieve wereld die de complexiteit van de realiteit oproept. Naargelang de inhoud van het kunstwerk, doorgaans vanuit een maatschappelijke trend of een cultuurhistorisch perspectief, overweegt Op de Beeck verschillende vormen van esthetiek: niet zelden een combinatie van verstilde, minimalistische vormen en bombastische, maniëristische elementen. Met zijn sterk geënsceneerd werk wil de kunstenaar rust scheppen en de toeschouwer aanzetten tot contemplatie: nadenken over zichzelf, over de samenleving, over de zin van het leven en de dood. ‘ Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.