Kijken en zien: alles was peis en vree…

Uit het weekblad De Serrist van donderdag 30 september 2021

Het was zondag 19 september in de vooravond. Rond 17.45 uur. Onze verslaggever was op de terugweg van een fotoreportage, die later in De Serrist zal verschijnen. Ook in Brussel werd de autoloze zondag toen volop gevierd met veel zon en een zekere zomerse zorgeloosheid. Het leek wel alsof iedereen op de been was. Onze fotograaf zag én ontweek op zijn heenweg zelfs veel onervaren of roekeloze fietsers. Ze waren zich van geen kwaad bewust en als voetganger moet je tegenwoordig daardoor zelf heel goed opletten. Ook op een brede stoep, ben je niet altijd veilig. Plots komt een jonge fietser in jouw richting gefietst en uitwijken staat niet in zijn woordenboek. Of een stepgebruikster, is zich niet helemaal bewust van haar razende vaart. ‘Alles samen zal ik die dag zeker tien kilometer gewandeld hebben, heen en terug’, denkt Jean-Pierre Dubois bijna hardop, wanneer hij van zijn afspraakplek in Ganshoren, opzij van de basiliek van Koekelberg, naar Brussel-Centraal stapt. Ha, daar is dat leuke beeld, met die politieagent die net niet struikelt. En dat ook niet kan. Hoeveel tientallen jaren fleurt hij daar het straatbeeld al op? En hoe vaak toverde die in brons gegoten Brusselse humor al een glimlach op het gezicht van een voorbijganger? Maar wat is dat? Wat ziet onze aandachtige kijker nu? Een uitzonderlijk tafereel, toch?

Tja, waarom deze rubriek Kijken niet eens maken rond één foto? Een uitzonderlijke foto, dat wel… Voor alle duidelijkheid: die kleine meid was niet alleen, op dat trottoir aan de Leopold II-laan, vlak bij de altijd drukke Sainctelettesquare. Dat had ik al meteen gehoord en gezien. Trouwens, eerst stapte ik gewoon voorbij. ‘Genoeg gefotografeerd voor vandaag’, dacht ik. Van het optreden van Magaij en zijn Brusselse muzikantengroep Emballage Kado, had ik liefst bijna vijfhonderd foto’s gemaakt. Onvoorstelbaar veel, zoiets doe ik anders nooit. Maar het was dan ook een plezant en levendig optreden, daar voor het estaminet In den hemel. En eigenlijk vereeuwigde ik dan nog slechts de eerste helft van het muzikaal amusement. ‘Waar staan die foto’s?’, vraagt u nu. Wees gerust, u krijgt de beste foto’s uit die reeks spoedig te zien. Maar goed, terug naar het plaatje boven dit bijschrift. Er is een feit. Een fotograaf moet altijd de toestand of het moment inschatten en vlug beslissen. Ik zag enkele volwassenen naar het meisje kijken. Moedigden ze haar aan, of zeiden ze dat ze moest stoppen en niet te ver mocht lopen? Wie zal het zeggen? Een voordeel? Ze konden mij niet zien: ze zaten op een bankje, met hun rug naar het kanaal Charleroi-Brussel, en ik stond buiten hun blikveld. Met bovendien een obstakel of twee tussen hen en mij. Een elektriciteitskast en een dikke paal, herinner ik mij, of toch zoiets. Best goed, want ook al deed ik als fotograaf niets fout, je weet maar nooit hoe je soms overkomt of zelf bekeken wordt. Kortom, alles was in peis en vree. En dat is een stokoud spreekwoord om maar te zeggen dat alles daar draaide om vrede en rust. Peis en vree? Iedereen kan iets anders zien in deze foto: een van de drie foto’s, die ik vlug heb gemaakt. Als in een onbewaakt ogenblik. Maar in het besef dat het toch heel bijzonder was en blijft. Foto: copyright Jean-Pierre Dubois.